jæja

jæja, ætli ég sé ekki búin að hafa þessa krílamynd af mér nógu lengi efsta á skjá og rétt að bæta við.


Það er svo sem ekki meiningin að fara að fylla þetta blogg af myndum af sjálfri mér en ætla samt að bæta þessari við:


Svona rétt til að undirstrika breytinguna á þessum tuttuguogeitthvað árum á milli. Ekki það að þeir sem skoða þessa síðu vita svo sem allir hvernig ég lít út og hafa getað áttað sig á henni sjálfir en nú sést það sem sagt "svart á hvítu" ef svo má segja. Hvort breytingin er til batnaðar megið þið dæma sjálf; veit hvað mér finnst. Alla vega gott dæmi um hvernig krúttlegheit dvína með árafjölda.

Það kommentaði enginn um fullyrðinguna mína með að ég hafi verið fallegur grislingur, veit ekki alveg hvernig ég á að taka því:) Aftur á móti urðu umræður um klippinguna. Við því hef ég aðeins það að segja að ég er ekkert á leiðinni í klippingu á næstunni, er alveg langt í frá að nenna þannig að það er aldeilis ekki tímabært að spá í mismunandi klippingum...

En nóg um þetta og komið að fréttapistli.
Helgin síðasta var alveg hreint stórfín. Á föstudagskvöldið skruppum við Unnur á Old English Pub sem er uppáhaldspöbbinn okkar beggja hérna úti, vinur Unnar kom líka og við sátum og spjölluðum alveg til 12, þvílíkt úthald alveg:) Þegar maður verður að notast við strætó til að komast leiðar sinnar er bara ekkert annað í boði en að annað hvort drattast heim á þeim tíma eða djamma alveg til 6 og við vorum ekki alveg að nenna því í þetta skipti, enda er þessi bar ekki opinn svo lengi.

Á laugardagsmorguninn byrjaði ég á að kanna birgðastöðuna í ísskápnum hjá mér. Hún var vægast sagt heldur bágborin, birgðirnar samanstóðu af botnfylli í skyrdós og nokkrum hvítlauksgeirum. Þá ákvað ég að skella mér bara til útlanda, nánar tiltekið til hennar Hildar og guttanna hennar í Svíþjóðinni. Ísskápurinn hennar er alltaf mun girnilegri en minn:)
Þangað var ég komin um hádegið á laugardegi og helgin leið svo bara í mestu rólegheitum og afslöppun, eða eins miklum rólegheitum og hægt er á heimili þar sem eru tveir fjörugir og skemmtilegir guttar.
Á laugardagskvöldið var okkur boðið í sushi til vinafólks Hildar. Það er víst enginn maður né mönnum nema hafa prófað þess háttar fóður. Ég var nú afar vantrúuð á að þetta væri fæða sem mér líkaði en verð að segja að það kom bara skemmtilega á óvart þó það nái nú kannski ekki efst á fæðuvinsældalistann minn. Fékk reyndar nett sjokk þegar máltíðin var að hefjast og ég uppgötvaði að það var ætlast til að maður mokaði þessu upp í sig með prjónum; vanari að nota þá til annarra hluta. Prjónaskapur þessi gekk nú bara furðanlega verð ég að segja, bitarnir komust alla vega sína leið fyrir rest.
Eftir matinn var opnað fyrir sjónvarpið en þar var einmitt í gangi ein eurovision undankeppninn þeirra sænsku. Get nú ekki sagt að lögin þar hafi heillað mig mikið. Eða öllu heldur ekki flytjendurnir, man ekkert hvernig lögin voru. Flytjendurnir sem ég sá voru annars vegar rétt tvítugir "hypergay" (ok, kannski metro, ef það er þá ekki það sama) náungar, rétt skriðnir út úr idolinu. Hins vegar voru þetta langt gengnar í fertugt Carolutýpur með tilheyrandi dönsurum og vindstrekkingi í hárið. Af þeim bar alveg hún Nanne sem sumir Íslendingar kannast við úr norrænu evróvisionspjallþáttunum í fyrra. Þar var hún sem sagt fulltrúi Svía og sló að mínu mati öll met í tilgerðarlegheitum og sjálfsánægju. Það sorglega er að það kusu hana víst nógu margir til að hún á ennþá sjens á að komast í finalinn.

Núnú, ég missti sem sagt af íslenska euroinu en þið getið rétt ímyndað ykkur ánægjusvipinn á minni þegar ég kíkti á netið á sunnudagsmorguninn og sá að stór hluti íslendinga hafði fylgt mínum ráðum og kosið Eirík áfram. Vel valið:)

Eftir óheyrilegt bolluát og letilíf á sunnudaginn var svo haldið aftur til Köben og kvöldinu eytt í að horfa á upptökuna frá eurovisioninu. Held ég sé að breytast í eitthvað eurovisionfrík og nú langar mig alveg hrikalega til Finnlands á keppnina í vor. Sjáum til þegar nær dregur.
Maður er náttúrulega vanur að fera á fullu í sauðburði þegar keppnin er haldin þannig að það er eiginlega now or never ef svo má segja.

Held ég láti þetta duga í bili, ætla að horfa einu sinni enn á Eika og hafa mig svo í háttinn. Stefni að því að skrifa fljótt aftur til að þið þurfið ekki að hafa þessa mynd af mér fyrir augunum mjög lengi.

Alla vega, takk fyrir helgina Hildur og fjölskylda og náttúrulega aðrir sem ég hitti í þessari utanlandsferð. Sjáumst vonandi bara sem fyrst aftur

mvh
Hallfríður Ósk