Algjör dýrð...

...voru dagpartarnir sem við Toni eyddum fram á heiði í kringum síðustu helgi. Get varla hugsað mér betri iðju en að vaða upp að mitti út í fallegt heiðavatn til að leggja þar net. Í stafalogni og síðdegishaustsól með álftakvakið ómandi utan af heiðinni og himbrimafjölskylduna hlæjandi allt um kring. Ekki var svo síðra að vitja um og sækja feitar og fallegar bleikjur í tugatali. Annars hefur sumarið allt eiginlega bara verið algjör dýrð. A.m.k. frá 22. júní, enda nær brosið enn allan hringinn og mér er satt best að segja ómögulegt að muna hvenær mér leið síðast svona vel í svona langan tíma samfleytt. Auðvitað hafa komið upp hin og þessi misjafnlega hefðbundin áhyggjuefni sem hafa þó ekki náð að eyðileggja ánægjuna yfir að vera komin aftur heim í sveitina mína, sinna bara hefðbundnum sveitastörfum og hugsa ekki um neitt fræðilegra en hversu mikið vatn þurfi til að bleyta upp í skítnum á fjárhúsrimlunum og bestun á sláttutíma í kirkjugarðinum.
Veit svo sem ekki hvort ég á eitthvað að vera að tíunda helstu viðburði sumarsins í neinum smáatriðum. Það kemur t.d. varla neinum á óvart að ég fór á hestamannamót og það tvö frekar en eitt. Undarlegra kann að þykja að ég fór í fjallgöngu, og meira að segja tvær. Eða alla vega eina og hálfa. Jamm, þrátt fyrir að hafa verið þeirri stund fegnust þegar ég losnaði við tröppurnar 85 sem fylgdu herbergisræflinum mínum úti í Köben var ég farin að príla upp fjöll innan við þremur vikum síðar. Mér til varnar ber ég við lélegu upplýsingaflæði. Það hafði nefnilega enginn fyrir því að segja mér að maður þyrfti ekkert að vera óléttur, eldri borgari eða mótorhjólatöffari til að fá að sleppa við gönguna og mæta bara beint í grillið og ég er nú tilbúin að leggja ýmislegt á mig fyrir grillsteik og bjór.
Til að undirstrika breytt hegðunarmynstur skellti ég mér svo á – og haldið ykkur nú - eitt stykki dömunámskeið. Held ég fjölyrði ekkert um það. Árangurinn varð heldur dapur og verða tæplega gerðar fleiri tilraunir í þessa átt. Segir kannski sitt um hæfileika manns í þessa átt þegar maður mætir í gúmmískóm og ullarpeysu á námskeiðið....
Einhverjir gætu svo talið það til helstu tíðinda að ég fór í klippingu í sumar. Ættu svo sem ekki að teljast merkilegar fréttir þar sem það gerist tiltölulega reglulega á eins til einsoghálfs árs fresti. Mér finnst ég hálfsköllótt og ekki sjón að sjá mig, enda hef ég að mestu leiti haldið mig heima síðan ef frá er talin messan sem ég sótti um verslunarmannahelgina.
Annað man ég ekki til að hafi gerst sem í sérstakar frásögur er færandi enda þessi færsla orðin alltof löng og rúmlega það. Sjálfsagt hef ég á einhverjum tímapunkti í sumar ætlað að segja frá einhverju fleiru en öll tölvuvinna hefur hins vegar fengið að sitja algjörlega á hakanum í sumar enda rigningardagaverk sem verður útundan þegar ekki rignir svo mánuðum skiptir. Fjárbókin fékk að líða fyrir þurrkana ekki síður en bloggið - henni var skilað í gær. Mátti ekki mikið seinna vera en tókst þó tveimur dögum áður en skilafrestur rann út. Gott að geta kennt þurrkunum um trassaskapinn -það er nú ekki eins og ég sé vön að vera sein að hlutunum...
Ég reikna ekki með mikið meiri dugnaði við bloggskrif á næstunni en undanfarna mánuði. Þó sumarið sé nýbyrjað segja dagatalið og gangnaseðillinn að framundan séu göngur og réttir og í framhaldi af því kemur svo fjárrag og lambamælingar þannig að dýrðin heldur bara áfram. En sjáum samt hvað setur, kannski dett ég einhvern tíman í gírinn en best er að lofa sem minnstu.
Eins og sjá má er ég alla vega prýðilega vel lifandi, alveg á vísum stað á hótel mömmu og á mig ennþá sjálft og get því sagt með góðri samvisku að ég er hvorki týnd né tröllum gefin.

Njótiði haustsins og myrkursins
Sveitalubbinn býður góða nótt