Er ekki rétt

að skrifa eina sauðfjárfærslu svona í tilefni þess að rollukallar á borð við Torfa Bergs (Anton Berg) eru farnir að líta hér við.

Sauðburður hefur eftir því sem ég best veit farið ágætlega fram í Víðidalstungu þetta vorið -vona alla vega að fólkið heima sé ekki bara að skrökva því að mér til að lina samviskubitið mitt yfir því að liggja í sólbaði í útlöndum í staðinn fyrir að vera heima í fjárhúsunum. Alla vega er fjöldi markaðra lamba að skríða á sjöunda hundraðið og er það í fyrsta skiptið í nokkurra áratuga búskaparsögu pabba sem lömbin eru svona mörg. Þessi fjölgun skrifast þó ekki á einhverja einstaka frjósemi, þó hún hafi vissulega verið betri en undanfarin ár, heldur einnig fjölgun á fóðrum. Það stefnir í með þessu áframhaldi að það verði einhvern tíman á næstu tveimur árum að byggja hrossunum út úr fjárhúsunum til að koma öllum ánum fyrir innandyra.

Ærnar voru svo yfirmáta kurteisar að taka lífinu með ró þar til hríðinni slotaði en tóku þá hressilega skorpu og eru víst ekki nema örfáar óbornar núna. Reyndar gæti sú staða haldist óbreytt í einhvern tíma þar sem síðasta ærin sást ganga þegar komið var fram undir miðjan febrúar og hrútarnir voru víst enn í þá! Er ekki sagt að betra sé seint en aldrei....

Litafjölbreytnin var með meira móti - Lalli stóð sig svo andskoti vel:) og ég held að pabbi hugsi með hryllingi til þess hvað verði mikið af flekkóttu í ásetningshópnum í haust. Hann getur þó alla vega huggað sig við það að botnóttu lömbin skyldu bæði vera hrútar og að það sé þokkaleg von til þess að fá vel hvítt undan flekkóttu ánum. Þ.e. ef honum tekst að koma í veg fyrir verulegan ásetning á flekkóttum hrútum. Botnóttu hrútarnir eru reyndar báðir sæðingar og þrílembingar í ofanálag þannig að það er spurning hvort hann geti neitað okkur Sigríði um að setja annan þeirra á ef þeir skyldu nú verða alveg kostagripir í haust.

Ég verð nú að láta fylgja mydnir með þessu öllu saman. Ég sýndi ykkur mynd af öðrum botnótta hrútnum um daginn og best að setja þá núna sýnishorn af skræpóttu Lallabörnunum:

Efri myndin er af tvílembingunum undan Flekku minni. Henni er eins gott að skila þeim af fjalli því ég ÆTLA að setja gimbrina á. Annars er ég þessa dagana að læra að búa mig alltaf undir það versta þegar kemur að skepnueigninni minni og hef því bjartsýnina í miklu hófi. Sérstaklega þar sem þessi litla Flekka fékk einhvern liðabólguvott um daginn en hún dafnar víst þokkalega þrátt fyrir það. Lömbin á neðri myndinni eru svo undan einhverri annarri Flekku sem ég kann ekki frekari skil á. Ekkert mjög leiðinlegt að fá líka móflekkótt í hópinn en Lalli er einmitt undan einu móflekkóttu ánni og svo honum sæðingastöðvar Rektor. Ég stóð yfir þeim á sæðingastöðinni einn morguninn til að tryggja að ég fengi örugglega strá úr honum. Mikið á sig lagt sem sagt en algjörlega þess virði. Verð nú reyndar að taka það fram að hann Lalli var aldeilis ekki bara settur á fyrir litinn, hann stigaðist líka alveg hreint prýðilega og er í ofanálag alveg einstaklega skemmtileg skepna í umgengni. Líklega verður notkun á honum samt ekki til að gera fjárstofninn okkar fjörugri eða léttrækari...

Það gengur þó ekki allur búskapur í Víðidalstungu jafn vel þetta vorið og sauðfjárbúskapurinn, alla vega er ekki mikið lán yfir hrossaræktinni hjá mér. Ég fæ sem sagt ekki folald þetta árið því Brá minni var lógað fyrir viku síðan en hún átti enn eftir u.þ.b. mánuð í köstun. Drullusárt og svekkjandi alveg hreint en varð ekki undan því vikist, ekki hægt að horfa upp á hana veslast upp. Helvítis spatt. Í þessu basli öllu saman kom hins vegar enn og aftur í ljós hvað ég á ofsalega góða að heima í sveitinin minni, bæði fjölskyldu, vini og nágranna. Það gekk maður undir manns hönd við að reyna að gera það skásta úr hlutunum úr því sem komið var og þó það dygði ekki til í þessu tilfelli þá kann ég alveg virkilega að meta alla hjálpina. Takk öll sömul og knús á ykkur.

Það hefur af þessum sökum verið heldur dapurlegt upplitið á mér undanfarnar vikur og í fyrsta skiptið á ævinni held ég er ég hálf fegin að hafa ekki verið heima hjá mér. Samt bara hvað þetta varðar, finnst enn jafn andstyggilegt að hafa misst af sauðburðinum.

En nóg í bili, kominn háttatími og rétt að enda þessa langloku á tveimur myndun af Brá. Önnur er tekin í fyrra sumar þegar hún var nýköstuð en hin var tekin fyrr í vor og þar er hún að kljást við dótturskrípið sitt hana Tíbrá. Hún verður nú, sem eina afkvæmi móður sinnar, undir mikilli pressu að standa sig hvað varðar vilja og dugnað. Enn sem komið er virðist hún vera lík mömmu sinni í skaplyndi en af fenginni reynslu er best að vera hæfilega svartsýnn og láta duga, svona til að byrja með alla vega, að setja markið á að hún nái tamningaaldri svona yfirleitt. Sem sagt vona það besta en búa sig undir það versta því hið góða skaðar aldrei (er máltækið ekki einhvern veginn svona annars?)

Sveitalubbinn býður góða nótt (súr og svekktur en hefur þó tekið stórstígum framförum í eldamennsku frá síðustu færslu)

lífið eftir kosningar/eurovision!!

Kannski það sé tímabært að blogga um síðustu helgi, svona áður en það kemur ný. Það er reyndar enginn farinn að kvarta yfir bloggleysi enn, sem ég eiginlega frekar móðguð yfir, en nú kemur samt löööööööng færsla. Langar nefnilega ekki að fara að sofa og nenni ekki að lesa meira.

Alla vega þá var helgin fín. Skellti mér til Svíþjóðar á laugardaginn og eyddi kvöldinu í að éta góðan mat og drekka góða drykki í afar góðum félagsskap. Þvílíkur snilldar drykkur þessi mojito!!!

Það var náttúrulega horft á Eurovision og svo kosningasjónvarpið í framhaldi af því. Entist nú ekki nema fram undir klukkan þrjú í þetta skiptið, hefði líklega verið praktískara að fara fyrr að sofa og vakna í staðinn á venjulegum tíma (7-8) og ná þá restinni af talningunni en það er of seint séð núna. En þá að úrslitunum og fyrst Euroinu

• Ennþá fúl yfir að Eiríkur komst ekki áfram
• Sé samt engan tilgang í að missa mig í einhverjum austurevrópusamsæriskenningum
• Í fyrsta lagi voru vestur evrópsku lögin (að því íslenska undanskildu) hvorki betri né verri en þau lélegustu sem komust áfram. Fannst t.d. fimmtuga Selma Björnsdóttirin frá Noregi ekki spennandi þó hún hefði það fram yfir dönsku dramadrottninguna að geta bæði borið sig nokkuð eðlilega um á hælaskónum og haldið lagi. Ef ég hefði ráðið hvaða lög hefðu komist áfram hefðu það verið Eiríkur og restin frá austur evrópu.
• Í öðru lagi er það bara versta hræsni að tuða um samsæri og óeðlilegar stigaveitingar til nágranna þegar við leikum nákvæmlega sama leikinn. Erum bara svo óheppin að norðurlandaþjóðirnar eru fáar miðað við þær austur evrópsku.
• Var nokkuð sátt við úrslitin í aðalkeppninni, fallegt lag og góð söngkona en afar leiðinlegt að horfa á hana. Samt plús að það sé ekki nauðsynlegt að vera í snípsíðu pilsi og með sílikonbrjóst til að vinna
• Ungverska eða slóvakíska lagið hefðu reyndar alveg eins mátt vinna.
• Skil aldrei hvað þessi "húmors" atriði ná langt í stigagjöfinni, iðulega í öðru sæti, sbr. það úkraínska núna og we are the winners dæmið í fyrra. Ég veit alveg að maður á ekki að taka þessa keppni of alvarlega en þetta er söngvakeppni og því fáránlegt að kjósa léleg og leiðinleg lög bara af því að manni finnst þau eða flytjandinn fyndinn
• Finnska og Sænska lagið hefðu að mínu mati alveg mátt vera ofar, bæði prýðisgóð alveg (og ekki eykur það líkurnar fyrir Ísland að komast í aðalkeppnina á næsta ári þegar öll norðurlöndin verða í undankeppninni)
• Að öðru leiti var mér slétt sama og finnst þetta tuð um að hætta að taka þátt út af litlum vinningsmöguleikum bara heimskulegur. Ekki heyrir maður talað um að hætta að vera með landslið í fótbolta þó að árangurinn sé yfirleitt ekki betri þar á bæ. Þetta er afþreyingarefni fyrst og fremst og virkar bara ágætlega sem slíkt. Við vitum það líka alveg að við erum alltaf best, í þessu sem öðru, og ef aðrir sjá það ekki, þá bara er það bara þeirra vandamál.

en nóg um eurovision og best að snúa sér að hinum kosningunum, þessum þar sem einhverju máli skiptir hver vinnur eða tapar. Reyndar er það nú alltaf svo að daginn eftir virðast allir hafa unnið. Annað hvort er það sigur eða varnarsigur og núna bættist reyndar ný tegund af sigri við, þ.e. að sigra kosningabaráttuna. Skrítið samt að daginn eftir kjördag skuli allt í einu vera hægt að taka mark á og miða við skoðanakannanir sem fyrir sex vikum síðan voru bara ónákvæmar mælingar sem tæki því ekki að ræða. Já, skrítin þessi pólitík. En niðurstaðan eins og hún horfir við mér:

• Feikn ánægð með mitt fólk. Að bæta við sig þetta miklu verandi með mikið fylgi fyrir og búin að vera í 16 ár í ríkisstjórn ER góður árangur. Með fullri virðingu fyrir árangri VG sem var vissulega glæsilegur þá er fylgisaukning Sjálfstæðisflokksins ekki síður sigur þó að hún hafi ekki verið jafn mikil í prósentum talið, enda væri það aldrei raunhæft miðað við hvað þeir voru með mikið meira fylgi en VG fyrir. Það þarf enginn að segja mér að VG eigi eftir að auka við sig í sama mæli og núna þegar/ef þeir komast upp undir eða yfir 20% fylgi.
• Hálfvorkenni framsóknarmönnum útreiðina - þ.e öllum nema einum, eða einni öllu heldur. Hins vegar má kannski benda á að ef á að taka upp keppnina um að vinna kosningabaráttuna eru það nú örugglega ekkert síður framsókn en samfylking sem fagnar sigri þar þar sem þeir fengu líka töluvert meira í kosningunum en í skoðanakönnunum.
• Vonbrigiði kosninganæturinnar voru náttúrulega að samfylkingin skyldi fá þetta mikið af atkvæðum. Veit alveg að þeir töpuðu fylgi og allt það en að mínu mati er eitt prósent atkvæða ofrausn fyrir þau og hvað þá 20-30 eða hvað það nú var sem þau fengu.
• Staða kvenna í mínu kjördæmi. Hmmmmm, slétt sama skal ég segja ykkur. Það var mikið hamrað á því að kjósa samfylkingu eða framsókn því að þar væru konur í baráttusætum sem yrði bara að koma inn. Hvorug þessara kvenna á að mínu mati nokkuð erindi á þing auk þess sem svona áróður finnst mér alltaf fráhrindandi. Það á ALDREI að kjósa manneskju bara af því að hún er svo heppin/óheppin að vera ekki með typpi og bara það að hvetja fólk til þess er móðgandi við bæði viðkomandi frambjóðendur og kjósendur. Svo má alveg benda samfylkingar- og framsóknarfólki á að það voru konur í næstu sætum við "öruggu sætin" hjá fleiri flokkum en þessum tveimur þannig að ef aðalmálið er að koma að kvenmanni var ekkert rökréttara að hvetja til kosningar á þessum flokkum umfram aðra.

Ég var sem sagt bara býsna sátt með síðustu helgi enda ekki hægt annað þegar maður er í helgarlok kvaddur með fallegu blómi frá ungum manni:).Vikan hefur svo fram að þessu verið í nokkuð góðu samræmi við helgina, fyrir utan helvítis svínaerfðaefnið sem neitar að haga sér eins og það á að gera. Við Magga erum að verða sérfræðingar í að hantera DNA og gera klárt fyrir greiningu en árangurinn lætur á sér standa. Kannski rétt að taka það fram að vandamálið er samt ekki að við gerum þetta vitlaust því að hluti af sýnunum gefur alltaf fullkomna niðurstöðu. Er það þá ekki bara nóg gæti einhver spurt, hægt að nota bara þau sem virka? Jú, maður gæti haldið það en það eru bara alltaf sömu svínin sem klikka - þau heilbrigðu en þau sjúku eru í lagi sem gerir mjög erfitt og reyndar ómögulegt að bera saman heilbrigð og sjúk sem var jú markmiðið með þessu öllu saman. En þetta hlýtur nú að reddast allt saman fyrir rest.

Skapið versnaði hins vegar all verulega í dag þegar það fréttist að það séu allar líkur á að samfylkingin komist í stjórn þetta kjörtímabilið. Vil ekki, vil ekki vil ekki. Spurning um að vera ekkert að hafa fyrir því að flytja heim aftur næstu fjögur árin. Hefði frekar viljað sjá Íslandshreyfinguna í stjórn en þetta he****i. Hafði samt lúmskt gaman af því að fylgjast með ISG berjast við að bakka með allt sem hún hefur sagt eða gefið í skyn um Sjálfstæðisflokkinn og veru hans í stjórnarráðinu undanfarin fjögur ár. Reyndar hjálpar það henni núna að hún talar aldrei hreint út heldur gefur hlutina í skyn og er með dylgjur og ver sig svo með því að hún hafi nú ekki sagt hlutina svona eða hinsegin eða ekki meint þá eins og allir hafa skilið þá. Alla vega þá er ég þessa stundina enn súrari en ég var þegar ég skrifaði síðustu færslu fyrir réttri viku síðan.

Reyndar er fleira sem spilar inn í þessi súrheit og veldur versnandi andlegu ástandi og almennri líðan sem er synd því að andlega hliðin hefur verið óvenju góð undanfarnar vikur. Ætla svo sem ekki að fara nánar út í það í bili.

Það sem helst bjargar geðheilsunni núna er flugmiðinn sem ég ætla að fara að kaupa mér á eftir og svo myndirnar sem Sigríður sendir mér svo samviskusamlega.
Hér eru tvö dæmi:

Annars vegar fyrsta botnótta lambið sem fæðist í Víðidalstungu alla vega frá því að ég fer að muna eftir mér. Verst að það skuli vera svona vanskapað...

Hins vegar litla ljóta flókatryppið mitt, fyrsta folaldið sem fæddist í Víðidalstungu í sjálfsagt ein fjörutíu ár. Hún virðist ætla að verða alveg ósköp líkt mömmu sinni í útliti og vonandi þá bara í öðrum eiginleikum líka. Rifjast upp fyrir mér núna að fyrir tíu mánuðum síðan síðan sagði ég að líklega yrði hún móvindótt eins og pabbi sinn en eins og glöggt má sjá er hún löngu hætt við það. Alla vega langsætust þrátt fyrir að vera móbrún lítil og ljót, stuttfætt og kviðmikil.

Kominn háttatími
kveðja
Sveitalubbinn, ennþá súr í Köben

Heiðursborgarinn

í Víðidalstungu þessa dagana er (og Þórunn, þessi færsla er bara um sauðfé þannig að þú getur hætt núna) ...

...ær númer 01-571 sem af einhverjum undarlegum ástæðum hefur aldrei fengið nafn þrátt fyrir að eiga það svo sannarlega skilið.

Þetta er sem sagt sex vetra Húnsdóttir (frá Hesti) sem verður í haust ef öll lömbin skila sér búin að skila okkur einum 18 lömbum til nytja - og á vonandi eitt-tvö ár eftir enn.

Hún var tvílembd sem gemlingur hefur ef mig misminnir ekki því meira (er ekki með bókhaldið með mér hérna úti) verið þrílembd síðan, þar til nú þegar það komu fjögur. Alltaf hefur hún gengið með öll lömbin og skilað þeim heilum og prýðilega þroskuðum að hausti. Í fyrra villtist reyndar eitt undan snemma sumars en það kom ekki að sök þar sem það var prýðilega slátrunarhæft að hausti. Eitt árið reiknaðist okkur til að ef öllum lömbunum hefði verið slátrað og öll verið með sömu kjötprósentu og það sem var slátrað hefðu afurðirnar verið ríflega 50 kílóa fall og það er nú bara býsna gott á okkar mælikvarða alla vega. Ekki þarf heldur að kvarta yfir flokkuninni, yfirleitt R eða U hjá þeim fáu lömbum sem er slátrað og hin mælast alveg þokkalega. Eins og gefur að skilja er hún að sjálfsögðu alltaf sædd ef tækifæri gefst og við vorum einmitt svo heppin þetta árið að hún var að ganga á sæðingadegi og eru fjórlembingarnir undan Ljúf frá Ytri Skógum. Eitt lambið var reyndar vanið undan og hún gengur því með þrjú eins og hún er vön.

Hún virðist ætla að skila frjóseminni prýðilega til dætranna (hef þó ekki gert nákvæma úttekt á því enn) og svo verður bara spennandi að sjá hvernig sonardæturnar standa sig.

Svo er þetta líka lang lang langfallegasta kindin í húsunu. Stór og langvaxin, reyndar ekki sérstaklega lágfætt og alveg sérlega vel og fallega hyrnt. Takið svo sérstaklega eftir "ertu ekki örugglega að koma til að gefa mér nammi" svipnum á henni á myndinni.(held við séum andlega skyldar) hún veit alveg að hún er best og fær það sem hún vill þegar hún vill.

Þegar þær verða allar farnar að skila afurðamagni á borð við þessa verð ég sátt sérstaklega ef flokkunin yrði örlítið betri en hún gefur. Held samt að maður yrði kannski nett geðveikur í sauðburði með 300 fjórlembur og tæplega 90 tvílembda gemlinga....

En, best að fara að einbeita sér að líftækninni, þarf að læra hvernig ég get nýtt tæknina til að flýta fyrir því að ná þessu markmiði...

Kveðja

Sveitalubbinn, staðsettur í Kaupmannahöfn líkamlega séð en þið getið líklega giskað á hvar hugurinn er

P.s. Helgi ég er búin að svara kommentinu þínu hérna fyrir neðan. Ákvað að svara bara í kommenti, nennti ekki að spandera einni færslu enn á þessa vitlausu ályktun